De brug

De brug is de overgang van Portugal naar Spanje. Je loopt letterlijk een andere wereld in. De klok die een uur vooruit gaat, winkels tot 17:00 uur dicht want het is siësta-tijd, pas om 19:00 uur eten, geen minuut eerder (zeg dat maar eens tegen al hongerige pelgrims).

Klimmen en weer dalen

Ondanks een doorwaakte nacht met snurkers om half 7 klaarwakker. Kwart over 7 verlaat ik de alberge, met in mijn rug de opkomende zon. Ontbijten in een klein cafeetje in een dorp. De tv staat aan. Het weerbericht: regen, regen en nog eens regen. De barman en ik roepen tegelijkertijd ‘oef’. Rustig op pad. Eindelijk het gevoel dat lijf, hoofd en rugzak met elkaar in balans zijn. Veel door de bossen vandaag; ergens diep beneden water horen stromen, vogels fluiten, fladderende vlinders om je heen, zonnebadende salamanders op je pad. En dan op weg naar de top van de Alto…

Rustige zondag

Regen en nog eens regen in de ochtend. Het is maar net hoe je met dit weer omgaat. Ik zie overal de frisse kleuren van de bloemen, de blauwe druiven onderweg. Kan alleen de camera niet uit de tas halen vanwege de regen. Door de bossen, hazen zien lopen, roodborstje op je pad, de geur van de eucalyptusbomen, het geluid van de vallende regen. Appels vallen van de bomen, krijg er bijna één op mijn hoofd. Geen medepelgrim te zien onderweg. Even geen geklets. Als het droog is geworden lekker de tijd nemen voor een foto. Wachten totdat de alberge…

Zen-momentje

Er is geen plek in de herberg. Er wordt een slaapplek in een guesthouse geregeld. Prima plek, heerlijk rustig en volgens het gastenboek is het eten fantastisch! Een prachtige tuin met waterval en vijver. Vind ik zomaar mijn zen-momentje.

Nat, natter, nats

Het regent. Afwisselend van heel erg tot een beetje. Veel mist in het dal. Modderige paadjes, stijgende paadjes en ook weer dalend. Bos, dorpjes, van alles wat. Een break in een cafeetje. Inmiddels zitten er 10 opdrogende pelgrims te wachten op hun eten. De kok is geloof ik van de kook, dit is iets teveel voor hem/haar.

De uitdaging

Gewoon de gele pijlen volgen. Dan kom je er vanzelf. Al moet je niet vragen hoe. Volgens het boekje was het ongeveer 8 km. Nu gaat het niet hard, maar 8 km in drie uur? Oh, we hebben een andere route gelopen. Die is iets langer. Mijn Amerikaanse medepelgrim weet de weg. Die bordjes moeten we volgen. Officiële Caminobordjes. We komen ze bij elk kruispunt tegen … En dan niet meer. Blijkt dat we op de verkeerde route lopen en dus de verkeerde bordjes hebben gevolgd. Er wordt ons verteld dat we nog15 km te gaan hebben naar Barcelos. En…

De eerste dag

Het kost wat moeite om op de route te komen. Verdwalen in een buitenwijk en door drie Portugese opa’s drie verschillende richtingen worden gewezen. De slaapplek niet kunnen vinden en vervolgens 10 km verderop terechtkomen. Benieuwd wat deze Camino me nog meer gaat brengen.

De eerste stempel

Daar is die dan. De eerste stempel. Bijna ook de laatste. Miste bij vertrek uit de kathedraal een afstapje omdat ik mijn aandacht er niet bij had. Blij dat ik mijn stevige Hanwags aan heb. Anders was het waarschijnlijk einde wandelavontuur. Morgen op pad. Ik wil wel weg uit het drukke Porto. Volgens het boekje een route waar de (been)spieren uitbundig worden getest. Best wel weer spannend allemaal. Nog één nachtje ….