Zeepbellen

Ik werk een dagje thuis. Beter voor de concentratie, alhoewel? Rond de klok van 10 naar beneden voor een bakkie. Ik zie op de thermometer dat het -3 ¬į C is. Door mijn hoofd flitst direct ‘zeepbellen … frozen planet’. De koffie wordt vergeten. Een spurt naar boven, camera halen, statief in elkaar zetten en de bellen blaas te voorschijn halen. Ik zie ietsiepietsie iets verschijnen en dan … pang. De zeepbel spat uit elkaar. Nog een keer proberen. Het lukt niet. De temperatuur is te hoog. Binnen de kortste keren knappen de bellen. Dat gaat hem niet worden vandaag….

Veertje

Onderweg van de vuilnisbak naar de achterdeur. Mijn blik valt op een klein veertje van nog geen 4 cm op de grond. Ooh, heel veel druppeltjes te zien. Ik vergeet direct waar ik mee bezig ben en spurt naar boven om de fotocamera te halen. Binnen een paar minuten heb ik alleen nog maar aandacht voor dat kleine veertje. Hoe dichterbij ik kom, hoe mooier het lijnenspel wordt. De druppeltjes geven er nog een extra dimensie aan. Ik raak niet uitgekeken.

Pok√©mon, maar dan anders

Een tweetal volwassenen staan op hun telefoon te turen. Als ik voorbij loop, vragen ze of ik ook op zoek ben naar Pokémon. Huh? Sinds wanneer hebben pokemonjagers een camera om hun nek hangen? En nee, ik heb geen Pokemons gezien, wel twee rappe spechten die elkaar achterna zaten. Hebben zij gemist door al dat getuur op hun telefoon.

Bellen blazen

Een tijdje geleden kwam ik ergens een filmpje tegen van een bevroren zeepbel. De temperaturen logen er niet om, een graadje of -25 Celsius. Zo koud wordt het niet in Nederland.¬†Het bleef wel in mijn achterhoofd hangen. Wanneer er koud weer in het verschiet ligt, toch maar een flesje bellenblaas aangeschaft. Het is vandaag weliswaar geen -25 graden, maar ik waag met een temperatuur van -6 toch een poging. Het zonnetje schijnt, dus is het wel opschieten. De bellen gaan alle kanten op, behalve de goede. Gloeiende, hoe los ik dat nou weer op. Niet te hard blazen, de bel…

Zwaluwen 

Aan de wandel. De OMD gaat mee. Onderweg wil ik poging doen om de zwaluwen op de foto te krijgen. Nou, die vliegen te snel en de autofocus reageert te traag. Dat gaat hem niet worden vandaag. Bij een huis aan het eind van de weg scheren er zwaluwen over het dak. Er zit een drietal jonge zwaluwen in de dakgoot. Het is snel reageren. Ik zie amper wat ik doe. Pas bij thuiskomst kan ik de foto’s goed bekijken. En dan ontdek ik dat een jong gevoerd wordt. Wat een geluksmomentje is dat.

Sprinkhaan

Fotocursus in Artis. Het lukt niet erg met de opdrachten. Gedachten springen alle kanten op. Complete verwarring in mijn hoofd.  Voordat de frustratie toeslaat even mijn eigen ding doen.

Texel

De laatste vakantiedag. Een dagje ronddwalen op Texel. Eerst de boot. Alsof je alles achterlaat, even weg van wat dan ook. De zon doet ook zijn best en probeert door de wolken heen te komen. Op zoek naar de vuurtoren. Het strand, waar een verlaten boeket is achtergelaten, schoenen die wachten op de voeten die verkoeling zoeken in het zeewater, uitgelaten honden rennend over het strand.